Ludzie nie mogli zwyczajnie przejść przez bramę. Stali w kolejce. A gwardziści dość agresywnie otaczali każdego zalęknionego przybysza, by sprawdzić jego dokumenty.
Wreszcie przyszła kolej na Cohena.
- Papiery, dziadku!
Cohen radośnie pokiwał głową i wręczył dowódcy gwardzistów arkusz papieru ze starannym napisem wykonanym przez Saveloya:

JESTEŚMY WĘDROWNYMI SZALEŃCAMI.
NIE MAMY DOKUMENTÓW. PRZEPRASZAMY.

Gwardzista uniósł wzrok znad kartki i spojrzał na przyjazny uśmiech Cohena.
- To się zgadza - mruknął złośliwie. - Umiesz mówić, dziadku?
Wciąż uśmiechnięty Cohen zerknął niepewnie na Saveloya. Tego fragmentu nie wypróbowali.
- Głupi staruch - stwierdził gwardzista.
Saveloy oburzył się.
- Myślałem, że ludziom niespełna rozumu powinniście okazywać szczególną troskę! - powiedział.
- Nie można być szaleńcem bez dokumentów stwierdzających, że się jest szaleńcem.
- Mam dość - wtrącił Cohen. - Mówiłem, że nic z tego nie wyjdzie, jeżeli trafimy na tępego strażnika.
- Bezczelny wieśniak!
- Nie jestem tak bezczelny jak moi koledzy.
Orda zgodnie pokiwała głowami.
- To my, platfusie.
- Całuj nas w tyłek.
- Co?
- Wyjątkowo durny żołnierz.
- Co?
Dowódca był zdumiony. Odruch posłuszeństwa głęboko się zakorzenił w duszach Agatejczyków. Jeszcze silniejszy był jednak kult przodków i szacunek dla starców, kapitan zaś nigdy jeszcze nie widział ludzi tak starych, a jednak zachowujących pozycję pionową. Oni praktycznie sami byli przodkami. Ten na wózku z całą pewnością pachniał jak przodek.
- Zabrać ich na wartownię! - krzyknął.
Orda pozwoliła się poprowadzić, co udało się całkiem dobrze. Saveloy ćwiczył z nimi przez długie godziny, gdyż wiedział, że ma do czynienia z ludźmi, którzy na klepnięcie w ramię reagują obrotem i odrąbaniem komuś ręki.
W strażnicy, kiedy weszli gwardziści, Srebrna Orda i wózek inwalidzki Wściekłego Hamisha, zrobiło się ciasno. Jeden z żołnierzy przyjrzał się skulonemu pod kocem Hamishowi.
- Co tam trzymasz, dziadku?
Miecz przebił koc i trafił żołnierza w udo.
- Co? Co on mówi?
- Powiedział „Aargh!”, Hamish - poinformował Cohen.
Ostrze błysnęło mu w dłoni. Jednym ruchem chudych ramion chwycił dowódcę od tyłu i przystawił mu nóż do krtani.
- Co?
- Powiedział „Aargh!”.
- Co? Nawet żem nie jest żonaty.
Cohen odrobinę mocniej przycisnął nóż do grdyki dowódcy.
- Rozważ to dobrze, przyjacielu - rzekł. - Możemy załatwić sprawę łatwym sposobem albo trudnym.
- Krwiożercza świnio! To nazywasz łatwym sposobem?
- Przecież nawet się nie spociłem.
- Obyś żył w ciekawych czasach! Wolę zginąć, niż zdradzić swego cesarza!
- Jak sobie życzysz.
W ciągu ułamka sekundy dowódca uświadomił sobie, że Cohen - który zawsze mówił to, co myślał - zakłada podobną postawę u innych. Gdyby miał trochę czasu, mógłby pomyśleć, że celem cywilizacji jest uczynienie przemocy ostatnim branym pod uwagę rozwiązaniem, gdy dla barbarzyńcy jest ona pierwszym, preferowanym, a przede wszystkim najprzyjemniejszym. Ale było już za późno i osunął się na podłogę.
- Zawsze żyję w ciekawych czasach - stwierdził Cohen tonem człowieka dumnego z faktu, że wiele uczynił, by wciąż były ciekawe.
Skierował nóż ku pozostałym gwardzistom. Saveloy ze zgrozy rozdziawił usta.
- Tradycyjnie powinienem teraz wytrzeć klingę - oznajmił Cohen. - Ale nie warto się męczyć, jeśli zaraz znowu się zabrudzi. Osobiście chętniej bym was pozabijał, niż się wam przyglądał, ale ten tutaj Ucz twierdzi, że powinienem przestać to robić i stać się człowiekiem godnym szacunku.
Jeden z gwardzistów spojrzał z ukosa na kolegów i padł na kolana.
- Jakie jest twoje życzenie, panie?
- Aha, kandydat na oficera - pochwalił go Cohen. - Jak ci na imię, chłopcze?
- Dziewięć Drzewek Pomarańczy, panie.
Cohen obejrzał się na Saveloya.
- Co teraz?
- Weź ich do niewoli, proszę.
- Jak się to robi?
- No... Chyba trzeba ich związać albo coś w tym rodzaju.
- Aha! A potem poderżniemy im gardła?
- Nie! Nie. Rozumiesz, kiedy masz ich już w swojej mocy, nie wolno ci ich zabijać.
Srebrna Orda jak jeden mąż spojrzała zdumiona na byłego nauczyciela.
- Niestety, tak działa cywilizacja - dodał.